Claude subagenci i orchestration — jak budować zespoły agentów AI

Seria Claude Code · JSystems

Jeden agent AI jest dobry. Pięciu specjalistycznych agentów pracujących równolegle jest niepokonanych. Właśnie tak działają najlepsze systemy AI w 2026 roku — i tak samo możesz zbudować swój.

Pojedynczy agent AI ma ograniczenia: jeden kontekst, jedno zadanie na raz, jedna specjalizacja. Gdy projekt jest złożony — potrzebujesz zespołu. Multi-agent systems pozwalają podzielić pracę między wyspecjalizowanych agentów koordynowanych przez orchestratora. To jest zaawansowane użycie Claude — i to właśnie robi różnicę między projektem hobbystycznym a produkcyjnym systemem AI.

Co to jest orchestration? (Menedżer i zespół)

Orchestration (z ang. "dyrygowanie") to pattern architektoniczny gdzie jeden komponent (orchestrator) koordynuje pracę wielu innych komponentów (agentów, serwisów, funkcji). Orchestrator wie co trzeba zrobić, deleguje zadania i zbiera wyniki.

Dlaczego to ważne dla programisty? Kiedy piszesz "zrób code review całego projektu" do jednego agenta — ma on limit kontekstu (nie zmieści 100 plików). Ale orchestrator może wysłać każdy folder do osobnego subagenta, który analizuje tylko swój fragment, a orchestrator zbiera wyniki. Skala i jakość niedostępna dla jednego agenta.

Czym są subagenci w Claude Code

Claude Code posiada wbudowane narzędzie Task — pozwala agentowi "spawnować" subagentów którzy wykonują zadania równolegle lub sekwencjalnie. Spawning to tworzenie nowej instancji procesu — tu: nowej sesji Claude ze swoim własnym kontekstem. Orchestrator (główny agent) planuje pracę, subagenci ją wykonują, orchestrator agreguje wyniki.

Poniżej widzisz jak orchestrator deleguje trzy niezależne zadania jednocześnie. Zanim przejdziesz do kodu — kluczowe pojęcie:

# Orchestrator widzi to narzędzie:
# Tool: Task
# Description: Uruchom subagenta który wykona określone zadanie
# Parameters:
#   - description: opis zadania dla subagenta (krótkie podsumowanie)
#   - prompt: szczegółowe instrukcje (co subagent ma zrobić krok po kroku)


# Orchestrator może uruchomić wiele subagentów RÓWNOLEGLE
# Każdy ma osobny kontekst — nie widzą swoich nawzajem wyników!
Task("Przeanalizuj moduł auth", "Sprawdź testy bezpieczeństwa w src/auth/")
Task("Przeanalizuj moduł payments", "Sprawdź obsługę błędów w src/payments/")
Task("Przeanalizuj moduł users", "Sprawdź walidację w src/users/")
# Wszystkie trzy działają równolegle! Czas = max(auth_time, payments_time, users_time)
# zamiast auth_time + payments_time + users_time

Po uruchomieniu powyższego kodu orchestrator "czeka" aż wszystkie trzy analizy wrócą, a następnie może je połączyć w jedno podsumowanie. Sprawdź że każdy agent coś zwrócił zanim użyjesz wyników.

asyncio — programowanie asynchroniczne dla początkujących

Kluczowe słowa kluczowe asyncio — co każde z nich robi:

Wzorzec Orchestrator → Subagenci — krok po kroku

Poniższy przykład pokazuje orchestrator który uruchamia 4 subagentów do code review — każdy specjalizuje się w innym aspekcie, wszystkie działają równolegle. Przejdźmy przez to krok po kroku.

Krok 1: Definiujemy funkcję subagenta — to "szablon" dla każdego specjalisty. Każdy subagent dostaje własny task_description który kształtuje jego specjalizację i context czyli materiał do analizy.

Krok 2: Tworzymy listę 4 zadań — każde dla innego "specjalisty". Żadne jeszcze nie startuje, to tylko plany.

Krok 3: asyncio.gather(*tasks) startuje wszystkie 4 jednocześnie i czeka aż każdy skończy. Program wstrzymuje się w tym miejscu.

Krok 4: Orchestrator (tym razem droższy model) dostaje 4 niezależne wyniki i scala je w jedno, spójne podsumowanie.

import anthropic
import asyncio  # Biblioteka do programowania asynchronicznego


client = anthropic.Anthropic()

# KROK 1: Szablon subagenta
# "async def" = funkcja asynchroniczna — może być wstrzymana podczas oczekiwania
async def run_subagent(task_description: str, context: str) -> str:
    """Uruchom subagenta dla konkretnego zadania"""
    # Każdy subagent to osobne wywołanie API — osobny kontekst, osobna "głowica"
    response = client.messages.create(
        model="claude-sonnet-4-6",
        max_tokens=2048,
        # System prompt definiuje specjalizację subagenta
        system=f"""Jesteś wyspecjalizowanym agentem do: {task_description}.
        Wykonaj zadanie i zwróć wynik w formacie JSON.""",
        messages=[{"role": "user", "content": context}]
    )
    return response.content[0].text

async def orchestrate_code_review(pr_diff: str):
    """Orchestrator który uruchamia równoległe code review"""
    # KROK 2: Lista zadań — 4 specjaliści, każdy skupiony na czymś innym
    tasks = [
        run_subagent("analiza bezpieczeństwa", pr_diff),    # Szuka podatności
        run_subagent("analiza wydajności", pr_diff),         # Szuka bottlenecków
        run_subagent("analiza zgodności z konwencjami", pr_diff),  # Sprawdza styl kodu
        run_subagent("analiza pokrycia testami", pr_diff),   # Sprawdza czy testy wystarczają
    ]

    # KROK 3: asyncio.gather(*tasks) = "uruchom wszystkie równolegle, czekaj aż skończą"
    # To jak otwarcie 4 zakładek w przeglądarce jednocześnie zamiast po kolei
    results = await asyncio.gather(*tasks)

    # KROK 4: Orchestrator dostaje 4 niezależne analizy i scala je w jedno
    # Tu używamy droższego modelu (Opus) bo to ważniejsze zadanie syntezy
    aggregation_prompt = f"""
    Masz 4 niezależne analizy tego samego PR:
    1. Bezpieczeństwo: {results[0]}
    2. Wydajność: {results[1]}
    3. Konwencje: {results[2]}
    4. Testy: {results[3]}

    Stwórz spójne podsumowanie code review z priorytetyzowanymi uwagami.
    """

    final = client.messages.create(
        # Orchestrator może być droższym/mądrzejszym modelem bo robi trudniejszą syntezę
        model="claude-opus-4-7",
        max_tokens=1024,
        messages=[{"role": "user", "content": aggregation_prompt}]
    )
    return final.content[0].text

Po uruchomieniu: terminal na chwilę "milknie" — to normalne, 4 agenty pracują równolegle. Po kilku sekundach dostaniesz scalony wynik. Możesz dodać print(f"Agent {i} skończył") po gather żeby potwierdzić że wszystkie 4 wyniki wróciły.

Wzorzec Specialist Agents — wyspecjalizowane role

Zamiast jednego generalista — kilku specjalistów. Każdy agent dostaje inny system prompt który definiuje jego rolę i "osobowość". Pipeline: jeden po drugim przekazuje sobie wyniki.

Krok 1: Definiujemy słownik specjalistów — każdy ma własny system prompt i wybrany model.

Krok 2: Funkcja run_agent pobiera konfigurację i wywołuje API.

Krok 3: Pipeline sekwencyjny — coder pisze kod, reviewer go ocenia, documenter dokumentuje tylko gdy kod przeszedł review.

# KROK 1: Słownik z konfiguracją każdego specjalisty
AGENTS = {
    "coder": {
        "system": "Jesteś senior Python developer. Piszesz czysty, testowany kod.",
        "model": "claude-sonnet-4-6"  # Pełnowymiarowy model dla pisania kodu
    },
    "reviewer": {
        "system": "Jesteś security engineer. Szukasz podatności i błędów bezpieczeństwa.",
        "model": "claude-sonnet-4-6"
    },
    "documenter": {
        "system": "Piszesz zwięzłą dokumentację techniczną. Skupiasz się na 'dlaczego', nie 'co'.",
        "model": "claude-haiku-4-5"  # Tańszy model wystarczy dla prostszego zadania dokumentacji
    }
}


# KROK 2: Funkcja uruchamiająca konkretnego specjalistę
def run_agent(agent_name: str, task: str) -> str:
    """Uruchom konkretnego agenta-specjalistę"""
    config = AGENTS[agent_name]  # Pobieramy konfigurację specjalisty
    response = client.messages.create(
        model=config["model"],       # Każdy specjalista może używać innego modelu
        max_tokens=1024,
        system=config["system"],     # System prompt definiuje specjalizację
        messages=[{"role": "user", "content": task}]
    )
    return response.content[0].text

# KROK 3: Pipeline sekwencyjny — coder → reviewer → documenter
# Każdy kolejny agent dostaje wynik poprzedniego
code = run_agent("coder", f"Zaimplementuj: {feature_description}")
review = run_agent("reviewer", f"Sprawdź bezpieczeństwo: {code}")
# Warunek: dokumentujemy tylko jeśli kod przeszedł security review
if "PASS" in review:
    docs = run_agent("documenter", f"Udokumentuj: {code}")

Jeśli chcesz sprawdzić że pipeline działa: dodaj print(f"Coder zwrócił {len(code)} znaków") po pierwszym wywołaniu. Reviewer powinien zwrócić tekst zawierający "PASS" lub "FAIL" — możesz wydrukować review[:100] żeby zobaczyć początek odpowiedzi.

Wzorzec Reflection — agent ocenia własną pracę

Reflection to wzorzec gdzie agent ocenia i poprawia własny output w pętli, zanim przekaże wynik dalej. Działa jak "przeczyj swój tekst zanim wyślesz".

Krok 1: Agent wykonuje pierwsze rozwiązanie.

Krok 2: Drugi agent (lub ten sam z innym promptem) ocenia wynik — zwraca ACCEPTED lub REJECTED z powodem.

Krok 3: Jeśli REJECTED — poprawiamy z uwzględnieniem krytyki. Maksymalnie max_iterations razy, żeby uniknąć nieskończonej pętli.

def agent_with_reflection(task: str, max_iterations: int = 3) -> str:
    # KROK 1: Pierwsza próba — generujemy rozwiązanie
    result = run_agent("coder", task)


    # Pętla refleksji — maksymalnie max_iterations razy
    for i in range(max_iterations):
        # KROK 2: Drugi agent ocenia wynik
        critique = client.messages.create(
            model="claude-sonnet-4-6",
            max_tokens=512,
            messages=[{
                "role": "user",
                "content": f"""Oceń czy ten kod rozwiązuje problem poprawnie.
                Problem: {task}
                Rozwiązanie: {result}

                Odpowiedz: ACCEPTED jeśli rozwiązanie jest dobre,
                lub REJECTED: [powód] jeśli wymaga poprawy."""
            }]
        ).content[0].text

        # Jeśli ocena pozytywna — wychodzimy z pętli, zwracamy wynik
        if "ACCEPTED" in critique:
            break

        # KROK 3: Jeśli ocena negatywna — poprawiamy na podstawie krytyki
        result = run_agent("coder", f"{task}\n\nPoprzednie rozwiązanie miało problemy: {critique}\nPopraw je.")

    return result  # Zwracamy ostatni zaakceptowany lub najlepszy wynik

Jak sprawdzić że reflection działa? Dodaj print(f"Iteracja {i}: {critique[:50]}") wewnątrz pętli — zobaczysz jak agent uczy się z poprzednich błędów.

Kiedy używać multi-agent, kiedy single agent

Multi-agent to nie zawsze lepsze — każdy subagent to dodatkowy koszt tokenów i dodatkowa złożoność debugowania. Zasada: używaj multi-agent gdy korzyści (równoległość, specjalizacja) wyraźnie przeważają nad kosztami.

Częste błędy początkujących z multi-agent

Pułapki multi-agent systems — czego unikać

• Context pollution — subagenci nie widzą swoich nawzajem wyników jeśli nie przekażesz explicite. Jeśli agent A znajdzie bug, agent B o tym nie wie — musisz sam przekazać tę informację w promptcie


• Koszty — N agentów = N × koszt tokenów. Przy 5 subagentach płacisz 5× więcej niż za jednego. Monitoruj zużycie


• Debugging — co gdy jeden subagent zawiedzie? Potrzebujesz logging każdego subagenta osobno i obsługi błędów na poziomie orchestratora


• Infinite loops — orchestrator i subagent mogą się wzajemnie "pingować" w nieskończoność. Zawsze ustaw max_iterations i warunek wyjścia

Opanujesz orchestration i multi-agent patterns — i nagle zadania które zajmowały godziny będą trwać minuty. Twój kod będzie robił więcej, szybciej i lepiej niż pojedynczy agent kiedykolwiek mógłby zaoferować. To jest przewaga której konkurencja nie ma.